Archive

Archive for the ‘Against RSS’ Category

ആര്‍.എസ്.എസിന്റെ ബാലപ്രസിദ്ധീകരണം മധ്യപ്രദേശിലെ സ്‌കൂളുകളില്‍ നിര്‍ബന്ധമാക്കി, 15 വര്‍ഷം പുസ്തകം വാങ്ങാന്‍ പണം നല്‍കിയത് എസ്.എസ്.എ ഫണ്ടില്‍ നിന്ന്

April 17, 2012 Leave a comment

April 13th, 2012

Image

ഇന്‍ഡോര്‍: ആര്‍.എസ്.എസ് നേതാവ് പുറത്തിറക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം മധ്യപ്രദേശിലെ സ്‌കൂളുകളില്‍ നിര്‍ബന്ധമാക്കി ബി.ജെ.പി സര്‍ക്കാര്‍ ഉത്തരവിട്ടു. സര്‍വ്വശിക്ഷാ അഭിയാന്‍ ഫണ്ട് ചിലവഴിച്ചാണ് ഈ പ്രസിദ്ധീകരണം വാങ്ങിക്കുന്നത്. ഈ പ്രസിദ്ധീകരണം സ്‌കൂളുകളില്‍ വിതരണം ചെയ്യാനുള്ള തീരുമാനത്തില്‍ അഴിമതിയുണ്ടെന്നാരോപിച്ച് കോണ്‍ഗ്രസ് രംഗത്തുവന്നിരിട്ടുണ്ട്.

ആര്‍.എസ്.എസ് നേതാവ് ഇറക്കുന്ന പുസ്തകം മുന്‍കൂട്ടി പണമടിച്ച് വാങ്ങിക്കുന്നതില്‍ സംശയമുണ്ടെന്ന് കോണ്‍ഗ്രസ് എം.എല്‍.എ റാംനിവാസ് റാവത്ത് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഇതില്‍ അഴിമതി നടന്നിട്ടുണ്ടോയെന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു കമ്മിറ്റി അന്വേഷിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ദേവപുത്ര എന്നാണ് മാഗസിനിന്റെ പേര്. രാജ്യത്ത് ഏറ്റവുമധികം സര്‍ക്കുലേഷനുള്ള കുട്ടികളുടെ മാഗസീനാണ് ഇതെന്നാണ് പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ട്രസ്റ്റിന്റെ ഉടമയായ മുതിര്‍ന്ന ആര്‍.എസ്.എസ് നേതാവ് അവകാശപ്പെടുന്നത്. മധ്യപ്രദേശിലെ പ്രൈമറി, സെക്കന്ററി സ്‌കൂളുകളില്‍ ദേവപുത്ര നിര്‍ബന്ധമാക്കിയതാണ് സര്‍ക്കുലേഷന്‍ വര്‍ധിക്കാന്‍ കാരണമായതെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. 3,71,438 ആണ് ഈ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ സര്‍ക്കുലേഷന്‍.

പുസ്തകം സ്‌കൂളുകളില്‍ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി സരസ്വതി ബാല്‍ കല്ല്യാണ്‍ ന്യാസ് ട്രസ്റ്റിന് സര്‍ക്കാര്‍ 13.26 കോടി രൂപ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. അടുത്ത പതിനഞ്ച് വര്‍ഷം ദേവപുത്രയുടെ രണ്ട് കോപ്പി ഓരോ മാസവും സ്‌കൂളുകള്‍ക്ക് ലഭിക്കും. മുതിര്‍ന്ന ആര്‍.എസ്.എസ് നേതാവ് കൃഷ്ണകുമാര്‍ അഷ്താനയാണ് ട്രസ്റ്റിന്റെ തലവന്‍.

ആര്‍.എസ്.എസ് ആശയങ്ങള്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം. മാര്‍ച്ച് ലക്കം ഹിന്ദു പുതുവര്‍ഷത്തെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിക്കുന്നതാണ്. ഇതില്‍ ആര്‍.എസ്.എസ് സ്ഥാപകന്‍ കേശവറാവു ബലിറാം ഹെഡ്‌ഗെവാറിനെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ട് പേജ് ലേഖനവുമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ദേശീയവാദിയായി പുകഴ്ത്തുന്നതായിരുന്നു ലേഖനം. നേരത്തെ ഗോള്‍വാള്‍ക്കറിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യേക പതിപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു.

ഹിന്ദുമിത്തോളജിയില്‍ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രങ്ങളില്‍ നിന്നുമൊക്കെ എടുത്ത ഗുണപാഠ കഥകളും ഈ പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം പടിഞ്ഞാറന്‍ വിരുദ്ധ ചായ്‌വ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

അതിനിടെ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഡിജിറ്റല്‍ വേര്‍ഷന്‍ ഉടന്‍ പുറത്തിറക്കുമെന്ന് ട്രെസ്റ്റ് അധികൃതര്‍ അറിയിച്ചു. ഇതോടെ മാഗസിന്‍ ഫ്രീയായി ഡൗണ്‍ലോഡ് ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കും. 16 രാജ്യങ്ങളിലെ ഗുണഭോക്താക്കള്‍ക്ക് ഗുണകരമായിരിക്കുമിതെന്നും അവര്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
doolnews.com

Categories: Against RSS Tags: ,

ആര്‍.എസ്സ്.എസ്സ്, മതേതരത്വം: നെഹ്‌റുവിനും പട്ടേലിനും ഒരേ നിലപാട്

April 17, 2012 Leave a comment

ആര്‍.എസ്സ്.എസ്സ്, മതേതരത്വം: നെഹ്‌റുവിനും പട്ടേലിനും ഒരേ നിലപാട്

സ്വാതന്ത്ര്യസമര കാലഘട്ടത്തിലെ നമ്മുടെ ദേശീയ നേതാക്കളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ വിശകലനം ചെയ്യാന്‍ അവര്‍ പരസ്പരം കൈമാറിയ കത്തുകള്‍ പരിശോധിക്കുന്നതിലേക്കാള്‍ നല്ല മാര്‍ഗങ്ങളൊന്നുമില്ല. ദല്‍ഹി യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലെ ഹിസ്റ്ററി പ്രഫസറായ നീരജ സിംഗ് ഇതുപോലൊരു ഗവേഷണം നടത്തി. ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യ പ്രധാനമന്ത്രിയായ ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്‌റുവും ഉപപ്രധാനമന്ത്രിയായ സര്‍ദാര്‍ വല്ലഭായ് പട്ടേലും പരസ്പരം കൈമാറി കുറേ കത്തുകള്‍ നീരജ സിംഗ് പരിശോധിച്ചു.

1933- 1950നും ഇടയില്‍ നെഹ്‌റുവും പട്ടേലും കൈമാറി കത്തുകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിശകലനമാണ് നെഹ്‌റു പടേല്‍: എഗ്രിമെന്റ് വിത്തിന്‍ ഡിഫറന്‍സസ്’ എന്ന പുസ്‌കത്തില്‍ സിംഗ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.

ഇരുവരും മതേതരമായ കാഴ്ചപ്പാടകള്‍ വച്ചുപുലര്‍ത്തിയിരുന്നെങ്കിലും വ്യക്തിത്വത്തിലും, സ്വഭാവത്തിലും ഏറെ വ്യത്യസ്തരാണെന്ന് നീരജ് സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. കത്തുകളിലൂടെ നെഹ്‌റുവിനെയും പട്ടേലിനെയും കുറിച്ച് താന്‍ മനസിലാക്കിയ കാര്യങ്ങള്‍ നീരജ് സിംഗ് വിശദീകരിക്കുന്നു.

മഹാത്മാഗാന്ധി കൊല്ലപ്പെട്ടശേഷം ആര്‍.എസ്.എസിനെയും ഹിന്ദുമഹാസഭയെയും നെഹ്‌റുവും പട്ടേലും എങ്ങനെയാണ് നോക്കികണ്ടത്? എന്ത് നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കാനാണ് ഇരുവരും താല്‍പര്യപ്പെട്ടത്?

പൗരത്വത്തിനെയാണ് പണ്ഡിറ്റ് നെഹ്‌റുവും സര്‍ദാര്‍ പട്ടേലും ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഐഡന്റിറ്റിയായി കണ്ടത്. അവരെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രധാന ഐഡന്റിറ്റി, അതേത് ന്യൂനപക്ഷവിഭാഗക്കാരുടേതായാലും ശരി, പൗരത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതാണ്.

നെഹ്‌റു മന്ത്രിസഭയിലെ വ്യവസായ മന്ത്രിയും, ജന സംഗ് സ്ഥാപകനുായ ശ്യാമ പ്രസാദ് മുഖര്‍ജിക്കയച്ച കത്തില്‍ സര്‍ദാര്‍ പട്ടേല്‍ പറയുന്നുണ്ട് ‘ ആര്‍.എസ്.എസ് എന്നത് ഒരു ഭീകരവാദികളുടെ സംഘമാണ്. ഹിന്ദുമഹാസഭയും ആര്‍.എസ്.എസും തമ്മില്‍ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. രണ്ടും ദേശീയ സുരക്ഷയ്ക്ക് വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. തെളിവുകള്‍ നിരത്താന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും ഒരു കാര്യം കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഗാന്ധിജി കൊല്ലപ്പെട്ട സമയത്ത് മഹാസഭയുടെ നേതാക്കള്‍ മധുരം വിതരണം ചെയ്ത് ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നെന്ന്’

ഇരുവര്‍ക്കുമിടയില്‍ വളരെ വ്യക്തമായൊരു ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ആര്‍.എസ്.എസിനെ ഹിന്ദു ഭീകരവാദ സംഘടനയായാണ് കണ്ടത്.

വ്യത്യാസം എന്താണെന്നുവച്ചാല്‍ നെഹ്‌റു ആര്‍.എസ്.എസിനെ പൂര്‍ണമായും നിരോധിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു, അവരുടെ പ്രചരണ തന്ത്രങ്ങള്‍ തകര്‍ക്കാനും അവരെ അറസ്റ്റുചെയ്യാനും ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാല്‍ ആര്‍.എസ്.എസിനെതിരെ വ്യക്തവും ശക്തവുമായ തെളിവുകള്‍ ഇല്ലാത്തെടുത്തോളം കാലം നിയമപ്രകാരമുള്ള കടുത്ത നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കാനാവില്ലെന്ന നിലപാടായിരുന്നു പട്ടേലിന്റേത്.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

മുസ് ലീം ലീഗിന്റെ സ്ഥാനം സംബന്ധിച്ച് ഇരുവരുടേയും അഭിപ്രായമെന്തായിരുന്നു?

ഇന്ത്യയൊരു മതേതര രാഷ്ട്രമാണെന്ന് അംഗീകരിക്കുന്ന ഇരുവരും ഇന്ത്യയില്‍ തങ്ങുന്ന മുസ് ലീംകളെല്ലാം പൂര്‍ണമായും രാജ്യത്തിനോട് അനുഭാവമുള്ളവരായിരിക്കണമെന്ന വാദിക്കുന്നവരാണ്. രാജ്യത്ത് ജീവിക്കുന്ന ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗങ്ങള്‍ രണ്ടുതോണിയില്‍ കാലിടേണ്ടതില്ലെന്നായിരുന്നു പട്ടേലിന്റെ നിലപാട്.

1940കളില്‍ നെഹ്‌റുവിനയച്ച കത്തില്‍ പട്ടേല്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നതിങ്ങനെയാണ് ‘ നമ്മുടെ രാജ്യം മതേതരമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ ചിന്തകളും നയങ്ങളും സ്വഭാവവും പാക്കിസ്ഥാനികളുടേത് പോലെയാവരുത്. നമ്മുടെ മതേതര ആശയങ്ങള്‍ ശരിയായ രീതിയില്‍ നടപ്പിലാക്കുകയും തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോയെന്ന് നമ്മള്‍ നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇവിടെ എല്ലാ മുസ് ലീംകള്‍ക്കും തങ്ങളൊരു ഇന്ത്യക്കാരനാണെന്ന് തോന്നണം.’

മതേതരത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ആശയങ്ങളെ എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കുന്നു? മതേതര ആശയത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇവര്‍ക്കിടയില്‍ എന്തെങ്കിലും വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നോ?

നെഹ്‌റു എത്രത്തോളം മതേതരവാദിയായിരുന്നോ അത്രതന്നെ മതേതരവാദിയായിരുന്നു പട്ടേലും. നെഹ്‌റു ശാസ്ത്രീയ മതേതരത്വത്തില്‍ വിശ്വസിച്ചു എന്നതിലാണ് വ്യത്യാസം. അതായത്, മതേതരത്തില്‍ ഒരു പ്രത്യേക മതവിഭാഗത്തില്‍ പെട്ടയാള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്‍കിയില്ല.

എന്നാല്‍ പട്ടേലിന്റെ മതേതരത്വത്തിന്റെ വേരുകള്‍ ഇന്ത്യന്‍ പാരമ്പര്യത്തിലും ഭക്തി പാരമ്പര്യത്തിലുമൂന്നിയുള്ളതായിരുന്നു. മതേതരവാദിയായിരുന്ന കബീറിനെപ്പോലെ. മതേതരത്വത്തില്‍ നിന്ന് പട്ടേല്‍ ഒരിക്കലും മതത്തെ വേര്‍തിരിച്ചിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങളും ഭാഷയും, അലങ്കാരങ്ങളുമെല്ലാം ഇന്ത്യന്‍ പാരമ്പര്യത്തില്‍ ആഴത്തില്‍ ഊന്നിയുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷെ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ മതേതരവാദികളായിരുന്നു.

ലോകപരിചയമുള്ളതിനാല്‍ നെഹ്‌റുവിന് തന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ കുറേക്കൂടി വ്യാപിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ലോകചരിത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ കാര്യങ്ങളെ മാറ്റാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്നത് നെഹ്‌റുവിന്റ ഗുണമാണ്. നെഹ്‌റുവിനു ചുറ്റും മേധാശക്തിയുടെ ഒരു തേജോവലയം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ദിശകളിലും ചിന്തിക്കുന്നയാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്നാല്‍ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളെ ഏകീകരിക്കുന്നതിലായിരുന്നു പട്ടേലിന്റെ മനസ് മുഴുവനും.

ഒരു കാര്യത്തില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ശൈലിയായിരുന്നു പട്ടേലിന്റെ ഗുണം. അദ്ദേഹമൊരു റിയലിസ്റ്റായിരുന്നു. ഏതെങ്കിലുമൊരു മത, സാമുദായിക ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഭാഗമായി അറിയപ്പെടാന്‍ നെഹ്‌റു ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. എല്ലാ സാമൂഹ്യ, മത, ജാതി, രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗങ്ങളുമായും അടുപ്പമുള്ളയായാണ് അദ്ദേഹത്തെ പരിഗണിക്കാന്‍ കഴിയുക. പട്ടേല്‍ ഗുജറാത്തുമായി ഏറെ അടുപ്പമുള്ളയാളായാണ് അറിയപ്പെടുക.

ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാട് എന്തായിരുന്നു?

പുതിയ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അലകളില്‍ നെഹ്റു ആകര്‍ഷിതനായിരുന്നു. സര്‍ദാറിനെക്കാള്‍ പ്രായം കുറവായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിനെന്നതാണ് ഇതിന് പ്രധാന കാരണം.

സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് വര്‍ഗസമരത്തിനും മാറിമറിയുന്ന ആശയങ്ങള്‍ക്കും ഒരു സ്ഥാനവുമില്ലെന്ന കാര്യത്തിലാണ് പട്ടേല്‍ ഊന്നല്‍ നല്‍കിയത്.

1930കളിലെഴുതിയ കത്തില്‍ പട്ടേല്‍ പറയുന്നുണ്ട്, ‘ഞാന്‍ ഒരു ഇസങ്ങളിലും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല, എന്നാല്‍ എല്ലാ ഇസങ്ങള്‍ക്കൊപ്പവും ഞാനുണ്ട്, അത് മുതലാളിത്തമായാലും, സോഷ്യലിസമായാലും. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ആദ്യം ഊന്നല്‍ നല്‍കേണ്ടത് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നതിനാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു തരത്തിലുള്ള വര്‍ഗസമരത്തെയും അംഗീകരിക്കാനില്ല.’

നെഹ്‌റുവും പട്ടേലും സഹജീവിപരമായ ഒരു ബന്ധമാണ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നന്നായി അഭിനന്ദിക്കുമായിരുന്നു.

വിഭജനത്തിനുശേഷം ഈ വലിയൊരു വിഭാഗം അഭയാര്‍ത്ഥികളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനാണ് ഇരുവരും ആഗ്രഹിച്ചത്?

ഏകദേശം 12,000 അഭയാര്‍ത്ഥികളാണ് ദല്‍ഹിക്കടുത്തായി കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഇതില്‍ ഭൂരിഭാഗവും കൈത്തൊഴിലുകാരായിരുന്നു. നെഹ്‌റുവിന് അവര്‍ ഇന്ത്യയില്‍ കഴിയണമെന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം. പട്ടേലും അത് പൂര്‍ണമായി അംഗീകരിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു’ എന്തിനാണ് നമ്മള്‍ അവരെ പറഞ്ഞയക്കുന്നത്? അവര്‍ നമ്മുടെ ആളുകളാണ്. അവരുടെ പൂര്‍വികന്‍മാര്‍ നമുക്കൊപ്പമാണ് ജീവിച്ചത്.’

അവര്‍ക്ക് എങ്ങനെ താമസസൗകര്യമൊരുക്കും എന്ന കാര്യത്തിലാണ് വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നത്.

ദല്‍ഹി നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളില്‍ ഒരു കോളനി നിര്‍മ്മിച്ച് അവിടെ ഇവരെ താമസിപ്പിക്കാനാണ് നെഹ്‌റു ആഗ്രഹിച്ചത്. അവര്‍ക്ക് സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഇത് ഒരുതരം ഒറ്റപ്പെടുത്തലാണെന്ന് അവര്‍ക്ക് തോന്നുമെന്ന് പറഞ്ഞ് പട്ടേല്‍ ഇതിനെ എതിര്‍ത്തു. മറ്റുള്ളവരുടെ കൂടെതന്നെ ഇവരെയും അധിവസിപ്പിക്കണമെന്നാണ് പട്ടേല്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. അത് മതവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വിശ്വാസ്യതയും സ്‌നേഹവും വളര്‍ത്താന്‍ സഹായിക്കും. അവര്‍ക്ക് സുരക്ഷ നല്‍കേണ്ടത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്നും നെഹ്‌റു പറഞ്ഞു.

കുറേക്കാലം ഈ എഴുത്തുകള്‍ വായിച്ചശേഷം എന്താണ് നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയത്?

ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി തങ്ങളുടെ ആശങ്കകളും ദു:ഖങ്ങളും പരസ്പരം തുറന്നുപറയുന്ന കാര്യത്തില്‍ രണ്ടുപേരും വളരെ തുറന്നമനോഭാവമുള്ളവരായിരുന്നു.

പടിഞ്ഞാറന്‍ സ്വകാര്യ സങ്കല്പനങ്ങള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഇവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തില്‍ നുഴഞ്ഞുകയറിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അത് അധികം നേരത്തെയല്ല. അവര്‍ എല്ലായ്‌പ്പോഴും മൂന്നും നാലും പേജില്‍ എഴുതുമായിരുന്നു എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തുറന്നുപറയുമായിരുന്നു. പരസ്പരം സംവദിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു മാര്‍ഗം കത്തെഴുതുക എന്നതായിരുന്നു.

രാഷ്ട്രീയ മൂല്യങ്ങളില്‍ ഈ നേതാക്കള്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അധികാരം, സ്ഥാനം, അനുഭവം, സിദ്ധാന്തം എന്നിവയൊന്നും അവരെ സ്വാധീവിച്ചില്ല. ശക്തമായ ഒരു സ്വഭാവം അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. അത് വളരെ വ്യക്തമാണ്.

കടപ്പാട്: റെഡിഫ്.കോം

മൊഴിമാറ്റം: ജിന്‍സി ബാലകൃഷ്ണന്‍

doolnews

Categories: Against RSS Tags:

RSS STOP FAKE COW LOVE !

February 15, 2012 Leave a comment

ഗോഹത്യ ഇന്ത്യയില്‍ വൈദികകാലത്ത്‌ സര്‍വ്വസാധാരണമായിരുന്നു,പശുക്കളെ മൃഗബലിക്കും അശ്വമേധം പോലുള്ള യാഗങ്ങള്‍ക്കു കുരുതി കൊടുക്കാനും നിരന്തരം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.പുരാണത്തിലെ രാമനും യാജ്ഞവല്‍ക്യനും കവി കാളിദാസനും വിവേകാനന്ദനും ഗോമാംസം രുചിച്ചവരായിരുന്നു.ബ്രാഹ്മണര്‍ വിശപ്പ്‌ സഹിക്കാന്‍ പറ്റാതെ പശുവിനെ മാത്രമല്ല നായയെയും കാളയെയും വരെ  കശാപ്പ് ചെയ്തു തിന്നിരുന്നു. ഗോമാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നത്തിലും  അതിഥിക്ക് വിളമ്പുന്നതിലും അഭിമാനംകൊണ്ടവരായിരുന്നു അന്നത്തെ ഭാരതീയര്‍.പശു ഒരു ഭക്ഷണമായിരുന്നു എന്ന് വേദഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ പറയുന്നു.അതുകൊണ്ട് തന്നെ പശുവിനെ കൊന്നു തിന്നുന്ന സമ്പ്രദായം ഇന്ത്യയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് മുസ്ലീങ്ങളോ ക്രിസ്ത്യാനികളോ ആണെന്ന ആര്‍.എസ്.എസ്-ന്‍റെ  കുപ്രചരണം, വര്‍ഗ്ഗീയത നിലനിര്‍ത്താനുള്ള തന്ത്രമാണ്. ‘ഗോമാതാ’വിനെ ഹിന്ദുക്കള്‍ (അവരുടെ പൂര്‍വ്വികരും) നിര്‍ദ്ദയം കൊന്നു തിന്നുമ്പോഴും,രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളെ തമ്മില്‍ തല്ലിച്ചു രക്തചൊരിച്ചില്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍, മിണ്ടാപ്രാണിയെപ്പോലും ഹിന്ദുവാക്കിയും വിശുദ്ധ മൃഗമാക്കിയും കാലക്രമേണ കാവിയുടുപ്പിച്ചു സംഘപരിവാര്‍…

1. http://www.doolnews.com/interview-d-n-jha-on-the-myth-of-holy-cow-and-brahminical-thought-and-communalism-malayalam-article123.html/2
2. http://www.frontlineonnet.com/stories/20120224290301900.htm

Headley Saga: Mumbai attack was a joint IB-CIA-Mossad-RSS project

December 28, 2011 Leave a comment

Posted Online on Sunday, 28 March 2010 11:43 IST

Subscribe to the PRINT edition NOW: Get the COMPLETE picture


By Amaresh Misra

The Milli Gazette

28 March 2010

With the row over India getting access to David Headley growing acrimonious each day, the CIA’s double agent saga seems all set to open up a can of incredible worms.

First, the case unmasks the pro-US face of the Indian English media. When the Headley saga first came to light, Vir Sanghavi of the Hindustan Times carried an editorial piece claiming that if ‘Headley is CIA, and knew about 26/11, the CIA knew about the attack.’ In other words, Sanghavi accepted the ‘conspiracy theory’–which in the eyes of the English media was ‘peddled’ by Aziz Burney and this author during the terrible aftermath of 26/11–that the event was a CIA/Mossad/RSS/ISI plot.

In November-December 2008, Vir Sanghavi and his cohorts in the English media attacked both Aziz Burney and this author for spelling forth the ‘conspiracy theory’. Then after Headley’s name surfaced, they changed tune, without of course admitting their debt to Mr. Burney or this author.

Mumbai Attack, 26/11, Terrorism, Politics, Communalism, Minorities, Human Rights, Minority Rights, Hemant Karkare, Vijay Salaskar, Ashok Kamte, Batala House encounter, fakeThe fact of the matter is that in the 2009 Parliamentary elections, the English media was all set to project Lal Krishna Advani as India’s next Prime Minister. It was the feverish anti-RSS, anti-Mossad work done by Aziz Burney and this author that went a long way in ensuring the victory of Congress and secular forces.

Now when the CIA hand behind 26/11 is slowly being unraveled, the English media is seeing red. It is again trying to portray Headley merely as a Lashkar operative, severing thus his links with the CIA.

This highlights the second point, that basically Headley and the CIA cannot be de-linked. Thank God the government of India put into place the NIA, a new National Investigative Agency. The NIA was set up, as the IB and other Indian agencies, especially the IB, had not only gone anti-Muslim-they had gone anti-India. This was proved in the case of Azamgarh boys picked up in and around the Batla House encounter on various bomb blasts charges. Most of the boys were products not of madarsas, but modern schools. They were youngsters in their teens; they had made a mark for themselves in professional courses and were holding jobs in the new, professional sector of the economy.

When Shri Digvijay Singh, the General Secretary AICC and the most secular leader of the India, went to Sanjarpur (under the banner of Anti-Communal Front) in Azamgarh to find out the facts for himself, he was shocked to find that Zeeshan, a boy from Azamgarh who on the fateful day of the Batala House encounter was giving his exams, had more than 50 cases slapped over him in more than three states–which meant that his parents could go on fighting cases for more than 100 years and yet Zeeshan would be in jail.

There are dozens and hundreds of Zeeshans from Azamgarh and other districts of UP, Gujarat and Maharashtra languishing in various Indian jails on unsubstantiated charges. This in fact is India’s Guantanamo Bay story–that right here in the world’s largest democracy the Indian security services like the IB have secret detention and torture centres where innocent Muslim youths are tortured and put to death. The IB today has been infiltrated heavily by RSS, Mossad and CIA. In fact, this one agency is an anti-national agency—it is obstructing the work of NIA and secular Indians like Shri Digvijay Singh. Soon, in India’s interest, the IB will have to be closed down. All its communal officers will be hunted down and tried in a court of just law.

The IB knew about Headley—this is proved by the fact that the SIM cards used by the ten 26/11 terrorists were purchased by an Intelligence Bureau (India) (IB) informer. Till date, the investigations into the 26/11 case, which the IB is handling, have been unable to state as to how the ten terrorists got hold of the SIM cards.

The State IB chief of Maharashtra told a very senior Mumbai Police Officer just after 26/11 that he was ‘entirely in the dark about 26/11 investigations as Delhi (meaning the chief IB office) was handling it’. Basic information about 26/11 was not shared with secular Indian officers. The Headley lead would never have come to the fore had the NIA not stepped in.

IB training criminals [read here Charge-sheet against IB]
Now comes the news that the IB has set-up training camps in Gorakhpur, where it trains criminals–and then uses them to kill Muslim under-trials. The name of Chota Rajan is used as a convenient scapegoat. It is in this manner that dozens of accused in the 1993 Mumbai bomb blasts, several other such accused in other cases, Muslim businessmen and men of influence have been eliminated on a systematic basis in Maharashtra. The latest in the long list of victims killed allegedly by IB is Shahid Azmi, the lawyer defending the accused of the 2006 Mumbai train blasts. Shahid had hit upon evidence which proved the innocence of the accused-and that is why he was bumped off, again by criminals with Nepal–Gorakhpur links!

In fact, the state of Maharashtra holds the dubious distinction of almost institutionalizing the extra-judicial killing of Muslim youth and personalities. Headley was in India months and years before the 26/11 attack; he even surveyed Pune where a blast took place as late as February 2010. It beats one’s imagination as to how the IB did not know about Headley and his movements. There can only be two scenarios: that the IB is totally incompetent–or that the IB is heavily infiltrated by CIA and Mossad: the agency knew about 26/11 and did nothing to stop it.

This places the IB at par with Headley, as executioners of 26/11 and mass murderers. There can be no other honest conclusion.

Headley holds the key to the fact that 26/11 was not just a mere Lashkar operation–that it was a joint Mossad-CIA operation, conducted with possible ISI and RSS help.

If the charge-sheet against Raj Kumar Purohit and Sadhvi Pragya, accused in the Malegaon and other blasts, is read, it is clear that there was always some sort of collusion between the RSS and the ISI. The so-called nationalists, the Hindutva forces, took money to the tune of crores of rupees from the ISI! The IB knows about this transaction but is keeping quiet!

The Headley saga has links to Abhinav Bharat and pro-Hindutva terror groups. The pro-Hindutva terror groups are widely believed to be behind the Pune blasts where a combination of RDX and Ammonium Nitrate was used. Right after the visit of Shri Digvijay Singh to Maharashtra in February 2010, the state home secretary spoke of the possibility of the involvement of Hindutva groups in the Pune blasts. Other officers, including the ATS chief Raghuvanshi, purported to be an RSS/opportunist also spoke of this possibility. But then RR Patil, the Maharashtra Home Minister whose role during 26/11 was disastrous and who was removed from his post in the wake of the attack on Mumbai (but who was restored after the 2009 assembly elections), made amazing statements ‘that those who take the name of Hindu organizations in the Pune blasts will be punished’!

How can a Home Minister make such a statement? Now we hear that Rakesh Maria, a notorious anti-Muslim officer, with pro-Israeli links, a man who has killed and tortured innocents, has been made the new ATS chief and Raguvanshi has been promoted! Secular organizations in Maharashtra were demanding that Raghuvanshi be removed and that an honest, secular officer be made the ATS chief so that Hemant Karkare’s seminal work in cracking the shell of Hindutva communalism could be promoted!.

But Rakesh Maria is even worse than Raghuvanshi. It seems that the NCP in Maharashtra has taken a clear anti-Congress, anti-national line. RR Patil, who is a third grade, uncouth, thoroughly communal, NCP leader should be removed from his post. The Maharashtra chief minister should act, because if the NIA gets access to Headley, the latter’s links with Hindutva organizations–and the whole RSS-Mossad-CIA-ISI-IB nexus–will be exposed. This nexus is working overtime to destabilize the Congress government and undo the commendable work done by the party under the secular leadership of Sonia Gandhi.

Amaresh Misra is a famed historian and chief of the Anti-Communal Front of the All India Congress Committee (AICC)

[end]

http://www.milligazette.com

Indian writer Amaresh Misra has written a powerful exposée entitled “Headley saga: Mumbai attack was a joint IB-CIA-Mossad-RSS project”, The Milligazette: http://www.milligazette.com/dailyupdate/2010/20100328_003_Headley-Saga-Mumbai-attack-was-joint-IB-CIA-Mossad-RSS-project.htm , ”

Amaresh Misra is an outstanding Indian historian and writer and the author of the important  books “War of Civilizations: India AD 1857” –Volume I -The Road to Delhi & Volume II- The Long Revolution (see: http://warofcivilisations.blogspot.com/ ) .

In these books (launched by the Indian Vice President on March 2008 )  Amaresh Misra  describes how the British state terrorist deliberately murdered 10 million Indians as reprisals for 2,000 British dead in the 1857 Rebellion (see War of Civilizations: India AD 1857″ –Volume I -The Road to Delhi & Volume II- The Long Revolution: http://warofcivilisations.blogspot.com/ ).

Analysis of Motive, Opportunity and Means (MOM) had already shown the US CIA, Israeli Mossad and indigenous Indian terrorists as the likely culprits of the 26/11 and 11/7 (7/11) Mumbai atrocities (see “2008 Mumbai Atrocity. US, UK, Israeli, Muslim or Hindu crime?”: http://sites.google.com/site/afghanistangenocideessays/2008-mumbai and “Mumbai 7/11 atrocity. Israeli, US or Indigenous Crime?”: http://sites.google.com/site/afghanistangenocideessays/mumbai-7-11-atrocity .

Indeed MOM plus University of Copenhagen scientific analyses revealing unexploded nanothermite high explosive in all WTC dust samples studied indicates US complicity in 9/11 (and accordingly very likely Israeli involvement in this atrocity against Americans) (see “Scientific facts on 9/11 point at US.  Obama accessory after the fact of 9-11”:  http://sites.google.com/site/afghanistangenocideessays/science-proves-us-did-9-11 .

Categories: Against RSS

Nathuram Godse’s Final Address to the Court.

September 1, 2011 Leave a comment

by GoJiyo on Sunday, January 30, 2011 at 9:08am

Nathuram Godse was arrested immediately after he assassinated Gandhiji, based on a F. I. R. filed by Nandlal Mehta at the Tughlak Road Police staton at Delhi . The trial, which was held in camera, began on May 27, 1948 and concluded on February 10, 1949. He was sentenced to death.

An appeal to the Punjab High Court, then in session at Simla, did not find favour and the sentence was upheld. The statement that you are about to read is the last made by Godse before the Court on the May 5, 1949.

Such was the power and eloquence of this statement that one of the judges, G. D. Khosla, later wrote, “I have, however, no doubt that had the audience of that day been constituted into a jury and entrusted with the task of deciding Godse’s appeal, they would have brought a verdict of ‘not Guilty’ by an overwhelming majority”

WHY I KILLED GANDHI

Born in a devotional Brahmin family, I instinctively came to revere Hindu religion, Hindu history and Hindu culture. I had, therefore, been intensely proud of Hinduism as a whole. As I grew up I developed a tendency to free thinking unfettered by any superstitious allegiance to any isms, political or religious. That is why I worked actively for the eradication of untouchability and the caste system based on birth alone. I openly joined RSS wing of anti-caste movements and maintained that all Hindus were of equal status as to rights, social and religious and should be considered high or low on merit alone and not through the accident of birth in a particular caste or profession.

I used publicly to take part in organized anti-caste dinners in which thousands of Hindus, Brahmins, Kshatriyas, Vaisyas, Chamars and Bhangis participated. We broke the caste rules and dined in the company of each other. I have read the speeches and writings of Ravana, Chanakiya, Dadabhai Naoroji, Vivekanand, Gokhale, Tilak, along with the books of ancient and modern history of India and some prominent countries like England , France , America and Russia . Moreover I studied the tenets of Socialism and Marxism. But above all I studied very closely whatever Veer Savarkar and Gandhiji had written and spoken, as to my mind these two ideologies have contributed more to the moulding of the thought and action of the Indian people during the last thirty years or so, than any other single factor has done.

All this reading and thinking led me to believe it was my first duty to serve Hindudom and Hindus both as a patriot and as a world citizen. To secure the freedom and to safeguard the just interests of some thirty crores (300 million) of Hindus would automatically constitute the freedom and the well-being of all India , one fifth of human race. This conviction led me naturally to devote myself to the Hindu Sanghtanist ideology and programme, which alone, I came to believe, could win and preserve the national independence of Hindustan , my Motherland, and enable her to render true service to humanity as well.

Since the year 1920, that is, after the demise of Lokamanya Tilak, Gandhiji’s influence in the Congress first increased and then became supreme. His activities for public awakening were phenomenal in their intensity and were reinforced by the slogan of truth and non-violence which he paraded ostentatiously before the country. No sensible or enlightened person could object to those slogans. In fact there is nothing new or original in them.. They are implicit in every constitutional public movement. But it is nothing but a mere dream if you imagine that the bulk of mankind is, or can ever become, capable of scrupulous adherence to these lofty principles in its normal life from day to day.

 

In fact, honour, duty and love of one’s own kith and kin and country might often compel us to disregard non-violence and to use force. I could never conceive that an armed resistance to an aggression is unjust. I would consider it a religious and moral duty to resist and, if possible, to overpower such an enemy by use of force. [In the Ramayana] Rama killed Ravana in a tumultuous fight and relieved Sita.. [In the Mahabharata], Krishna killed Kansa to end his wickedness; and Arjuna had to fight and slay quite a number of his friends and relations including the revered Bhishma because the latter was on the side of the aggressor. It is my firm belief that in dubbing Rama, Krishna and Arjuna as guilty of violence, the Mahatma betrayed a total ignorance of the springs of human action.

In more recent history, it was the heroic fight put up by Chhatrapati Shivaji that first checked and eventually destroyed the Muslim tyranny in India . It was absolutely essentially for Shivaji to overpower and kill an aggressive Afzal Khan, failing which he would have lost his own life. In condemning history’s towering warriors like Shivaji, Rana Pratap and Guru Gobind Singh as misguided patriots, Gandhiji has merely exposed his self-conceit. He was, paradoxical as it may appear, a violent pacifist who brought untold calamities on the country in the name of truth and non-violence, while Rana Pratap, Shivaji and the Guru will remain enshrined in the hearts of their countrymen for ever for the freedom they brought to them.

The accumulating provocation of thirty-two years, culminating in his last pro-Muslim fast, at last goaded me to the conclusion that the existence of Gandhi should be brought to an end immediately. Gandhi had done very good in South Africa to uphold the rights and well-being of the Indian community there. But when he finally returned to India he developed a subjective mentality under which he alone was to be the final judge of what was right or wrong. If the country wanted his leadership, it had to accept his infallibility; if it did not, he would stand aloof from the Congress and carry on his own way.

Against such an attitude there can be no halfway house. Either Congress had to surrender its will to his and had to be content with playing second fiddle to all his eccentricity, whimsicality, metaphysics and primitive vision, or it had to carry on without him. He alone was the Judge of everyone and every thing; he was the master brain guiding the civil disobedience movement; no other could know the technique of that movement. He alone knew when to begin and when to withdraw it. The movement might succeed or fail, it might bring untold disaster and political reverses but that could make no difference to the Mahatma’s infallibility. ‘A Satyagrahi can never fail’ was his formula for declaring his own infallibility and nobody except himself knew what a Satyagrahi is. Thus, the Mahatma became the judge and jury in his own cause. These childish insanities and obstinacies, coupled with a most severe austerity of life, ceaseless work and lofty character made Gandhi formidable and irresistible.

Many people thought that his politics were irrational but they had either to withdraw from the Congress or place their intelligence at his feet to do with as he liked. In a position of such absolute irresponsibility Gandhi was guilty of blunder after blunder, failure after failure, disaster after disaster. Gandhi’s pro-Muslim policy is blatantly in his perverse attitude on the question of the national language of India . It is quite obvious that Hindi has the most prior claim to be accepted as the premier language. In the beginning of his career in India , Gandhi gave a great impetus to Hindi but as he found that the Muslims did not like it, he became a champion of what is called Hindustani.. Everybody in India knows that there is no language called Hindustani; it has no grammar; it has no vocabulary. It is a mere dialect, it is spoken, but not written. It is a bastard tongue and cross-breed between Hindi and Urdu, and not even the Mahatma’s sophistry could make it popular. But in his desire to please the Muslims he insisted that Hindustani alone should be the national language of India . His blind followers, of course, supported him and the so-called hybrid language began to be used. The charm and purity of the Hindi language was to be prostituted to please the Muslims. All his experiments were at the expense of the Hindus.

From August 1946 onwards the private armies of the Muslim League began a massacre of the Hindus. The then Viceroy, Lord Wavell, though distressed at what was happening, would not use his powers under the Government of India Act of 1935 to prevent the rape, murder and arson. The Hindu blood began to flow from Bengal to Karachi with some retaliation by the Hindus. The Interim Government formed in September was sabotaged by its Muslim League members right from its inception, but the more they became disloyal and treasonable to the government of which they were a part, the greater was Gandhi’s infatuation for them. Lord Wavell had to resign as he could not bring about a settlement and he was succeeded by Lord Mountbatten. King Log was followed by King Stork. The Congress which had boasted of its nationalism and socialism secretly accepted Pakistan literally at the point of the bayonet and abjectly surrendered to Jinnah. India was vivisected and one-third of the Indian territory became foreign land to us from August 15, 1947.

Lord Mountbatten came to be described in Congress circles as the greatest Viceroy and Governor-General this country ever had. The official date for handing over power was fixed for June 30, 1948, but Mountbatten with his ruthless surgery gave us a gift of vivisected India ten months in advance. This is what Gandhi had achieved after thirty years of undisputed dictatorship and this is what Congress party calls ‘freedom’ and ‘peaceful transfer of power’. The Hindu-Muslim unity bubble was finally burst and a theocratic state was established with the consent of Nehru and his crowd and they have called ‘freedom won by them with sacrifice’ – whose sacrifice? When top leaders of Congress, with the consent of Gandhi, divided and tore the country – which we consider a deity of worship – my mind was filled with direful anger.

One of the conditions imposed by Gandhi for his breaking of the fast unto death related to the mosques in Delhi occupied by the Hindu refugees. But when Hindus in Pakistan were subjected to violent attacks he did not so much as utter a single word to protest and censure the Pakistan Government or the Muslims concerned. Gandhi was shrewd enough to know that while undertaking a fast unto death, had he imposed for its break some condition on the Muslims in Pakistan , there would have been found hardly any Muslims who could have shown some grief if the fast had ended in his death. It was for this reason that he purposely avoided imposing any condition on the Muslims. He was fully aware of from the experience that Jinnah was not at all perturbed or influenced by his fast and the Muslim League hardly attached any value to the inner voice of Gandhi.

Gandhi is being referred to as the Father of the Nation. But if that is so, he had failed his paternal duty inasmuch as he has acted very treacherously to the nation by his consenting to the partitioning of it. I stoutly maintain that Gandhi has failed in his duty. He has proved to be the Father of Pakistan. His inner-voice, his spiritual power and his doctrine of non-violence of which so much is made of, all crumbled before Jinnah’s iron will and proved to be powerless. Briefly speaking, I thought to myself and foresaw I shall be totally ruined, and the only thing I could expect from the people would be nothing but hatred and that I shall have lost all my honour, even more valuable than my life, if I were to kill Gandhiji. But at the same time I felt that the Indian politics in the absence of Gandhiji would surely be proved practical, able to retaliate, and would be powerful with armed forces. No doubt, my own future would be totally ruined, but the nation would be saved from the inroads of Pakistan . People may even call me and dub me as devoid of any sense or foolish, but the nation would be free to follow the course founded on the reason which I consider to be necessary for sound nation-building.

After having fully considered the question, I took the final decision in the matter, but I did not speak about it to anyone whatsoever. I took courage in both my hands and I did fire the shots at Gandhiji on 30th January 1948, on the prayer-grounds of Birla House. I do say that my shots were fired at the person whose policy and action had brought rack and ruin and destruction to millions of Hindus. There was no legal machinery by which such an offender could be brought to book and for this reason I fired those fatal shots. I bear no ill will towards anyone individually but I do say that I had no respect for the present government owing to their policy which was unfairly favourable towards the Muslims. But at the same time I could clearly see that the policy was entirely due to the presence of Gandhi.

I have to say with great regret that Prime Minister Nehru quite forgets that his preachings and deeds are at times at variances with each other when he talks about India as a secular state in season and out of season, because it is significant to note that Nehru has played a leading role in the establishment of the theocratic state of Pakistan, and his job was made easier by Gandhi’s persistent policy of appeasement towards the Muslims. I now stand before the court to accept the full share of my responsibility for what I have done and the judge would, of course, pass against me such orders of sentence as may be considered proper. But I would like to add that I do not desire any mercy to be shown to me, nor do I wish that anyone else should beg for mercy on my behalf. My confidence about the moral side of my action has not been shaken even by the criticism levelled against it on all sides. I have no doubt that honest writers of history will weigh my act and find the true value thereof some day in future.

 

-Smileosmile

http://bit.ly/eWqUG0

Categories: Against RSS

കര്‍ക്കരെയുടെ ആത്മാവ് : ബ്രാഹ്മണിസ്റുകളെ വെറുതെ വിടുമെന്നോ? — ശാഹിദ

August 11, 2011 Leave a comment

Karkare.jpg

ജൂലിയാന്‍ അസാന്‍ജിയുടെ വിക്കിലീക്സ് വെളിപ്പെടുത്തലുകളില്‍നിന്ന് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിട്ടുണ്ട്; അമേരിക്കക്ക് ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലിംകളെക്കുറിച്ച് നല്ല മതിപ്പുണ്ടത്രെ. അങ്ങനെ മതിപ്പുളവാക്കുന്ന റിപ്പോര്‍ട്ടാണ് 2005 ഡിസംബര്‍ രണ്ടിന് അന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ യുഎസ് നയതന്ത്രപ്രതിനിധി മുല്‍ഫോര്‍ഡ് ‘അതീവരഹസ്യമായി’ അയച്ചുകൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. വൈറ്റ് ഹൌസിലിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അറിയേണ്ടിയിരുന്നത് ഇന്ത്യന്‍ മുസ്ലിംകളിലെ ഭീകരവാദികളുടെ വളര്‍ച്ചയെക്കുറിച്ചും പുതിയ തലമുറ എത്രമാത്രം തീവ്രചിന്താഗതികളിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നതിനെക്കുറിച്ചുമാണ്. ഈ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി അയക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ ദല്‍ഹി എംബസി ഒരു കാര്യം ഉണര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ അസല്‍രേഖ അപ്പടി പകര്‍ത്തട്ടെ: This cable is in response to Raftel requesting information on methods used by extremist groups to recruit and train youths under the age of 18. Post notes that India is home to a wide variety of extremist groups, including religious extremists (Hindu, Muslim and Sikh ), ethnic separatists, and extremists from the political left (Naxalites ) and right (primarily Hindu fascist ),  all of whom recruit children. However, Raftel requests information only on Islamic extremists groups such as Al Qaida, Ansar al Sunnah, the AbuSayyaf group, the Taliban and Kashmiri militants and we will confine our analysis to such group.’ ഇന്ത്യയില്‍ നാനാതരത്തിലുള്ള തീവ്രവാദിഗ്രൂപ്പുകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. മതതീവ്രവാദികള്‍ (ഹിന്ദു, മുസ്ലിം, ക്രിസ്ത്യന്‍) വംശീയ വിഘടനവാദികളും ഇടതുരാഷ്ട്രീയ ആത്യന്തികവാദികളും (നക്സലൈറ്റ്) വലതുപക്ഷചിന്താഗതിക്കാരും (ഹൈന്ദവ ഫാഷിസ്റുകള്‍) എല്ലാം കുട്ടികളെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ചോദ്യം മുസ്ലിം ഭീകരവാദികളെക്കുറിച്ച് മാത്രമാണെന്നതിനാല്‍ മറുപടി വിഷയത്തില്‍ ഒതുക്കുകയാണ്.
അപ്പോള്‍ അമേരിക്കയുടെ താല്‍പര്യം മുസ്ലിം ഭീകരവാദത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമാണ്. അതും ഭാവിയില്‍ ഈ ഭീകരവാദ കച്ചവടം എത്ര നന്നായി മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാന്‍ കഴിയും എന്ന് മനസ്സിലാക്കാനാവണം കുട്ടികളെ ഇഷ്ടം പോലെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യാന്‍ കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നാരായുന്നത്. എന്നാല്‍ ഇവിടെ നിന്നയച്ച കേബിള്‍ സന്ദേശത്തില്‍ സത്യസന്ധമായി ചില വസ്തുതകള്‍ നിരത്തുന്നുണ്ട്. 1. ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലിംകള്‍ക്ക് തീവ്രവാദത്തോട് വിചാരിക്കും പോലെ വലിയ ആഭിമുഖ്യമൊന്നുമില്ല. 2. കുതിക്കുന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും ജനാധിപത്യവും എല്ലാവരെയും ഉള്‍കൊള്ളുന്ന ബഹുസ്വരതയും മുഖ്യധാരയുടെ ഭാഗമാവാനും അന്യവത്കരണം ഒഴിവാക്കാനും മുസ്ലിംകളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. 3. ഹൈന്ദവ ഫാഷിസ്റ് സംഘടനകള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഭീകരവാദ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ വ്യാപൃതരാണ്.
അടുത്തകാലം വരെ ഇന്ത്യന്‍ വ്യവസ്ഥിതി അംഗീകരിക്കാത്ത ഒരു സത്യമാണിത്. ഹിന്ദുത്വ ഫാഷിസത്തിന്റെ ഭീകരമുഖം തുറന്നുകാട്ടാന്‍ ആരും ധൈര്യപ്പെടാറില്ല. ഇനി മനഃസാക്ഷിയുടെ തേട്ടം കൊണ്ടോ രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളാലോ ആരെങ്കിലും അതിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടിപ്പോയാല്‍ ആ വിരല്‍ മുറിച്ചുമാറ്റാനോ അല്ലെങ്കില്‍ വിരലിന്റെ ഉടമയുടെ കഥ കഴിക്കാനോ നമ്മുടെ വ്യവസ്ഥിതി സര്‍വസന്നാഹങ്ങളുമായി കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന് എത്രയോ തവണ കണ്ടതാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ നമ്മുടെ നിരീക്ഷണ റഡാര്‍ ഇനി മധ്യപ്രദേശ് മുന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി ദിഗ്വിജയ സിംഗിനു മേല്‍ സംവിധാനിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം നെഹ്റുവിയന്‍ പാത പിന്തുടര്‍ന്ന്, അടുത്ത കാലത്ത് ഒരു കോണ്‍ഗ്രസ് നേതാവും ചെയ്യാന്‍ ധൈര്യപ്പെടാത്ത കൃത്യമാണ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. കോണ്‍ഗ്രസ് മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു തന്നെ ഹിന്ദുത്വ ഭീകരതയെ അനാവൃതമാകുന്നതില്‍  അദ്ദേഹം ഔല്‍സുക്യം കാട്ടുന്നു. ഒരു പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന് പ്രചോദനം മധ്യപ്രദേശില്‍ നിന്ന് തന്നെയുള്ള കോണ്‍ഗ്രസ് കാരണവര്‍ അര്‍ജുന്‍ സിംഗായിരിക്കാം. ബാബരി ദുരത്തിനു ശേഷം കോണ്‍ഗ്രസ് ആമൂലാഗ്രം ഹിന്ദുത്വവത്കരിക്കുകയും മതേതര പ്രതിച്ഛായ പൂര്‍ണമായും തകരുകയും ചെയ്ത കാലസന്ധിയില്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് കേട്ട ഒറ്റപ്പെട്ട മതേതര ശബ്ദം അര്‍ജുന്‍ സിംഗിന്റേതായിരുന്നു. (കോണ്‍ഗ്രസ് 2004ല്‍ വീണ്ടും അധികാരത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ, സാംസ്കാരിക ഉന്നമനത്തിനായി പല നിയമനിര്‍മാണങ്ങള്‍ക്കും അദ്ദേഹം നേതൃത്വം നല്‍കിയതിന്റെ ഗുണഫലങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇപ്പോള്‍ മലപ്പുറത്ത് ഉയരുന്ന അലീഗഡ് ഓഫ് കാമ്പസ്).
ദിഗ്വിജയ സിംഗ് ആര്‍എസ്എസിന്റെ അക്രമണോത്സുക, വിധ്വംസക സ്വഭാവത്തിലേക്ക് ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിടുന്നത് ഹേമന്ദ് കര്‍ക്കരെയുടെ അകാലമരണത്തില്‍ ഹിന്ദുത്വഭീകരവാദികളുടെ പങ്ക് തുറന്നുകാണിച്ചാണ്. 2008 നവംബര്‍ ഇരുപത്തിയാറിന് മുംബൈയില്‍ ഭീകരാക്രമണം ഉണ്ടായപ്പോള്‍ ഭീകരവിരുദ്ധ സ്ക്വാഡ് തലവന്‍ (എടിഎസ്) ഹേമന്ദ് കര്‍ക്കരേക്ക് പോരാട്ടഭൂമിയില്‍ രക്തസാക്ഷ്യം നേരിടേണ്ടി വന്നത് ഹൈന്ദവ ഫാഷിസ്റുകളുടെ ഗൂഢാലോചനയുടെ ഫലമാണെന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നത്. ഭീകരാക്രമണം മറയാക്കി കര്‍ക്കരെയെ ആര്‍എസ്എസ് ചായ്വുള്ള പോലീസും ഇന്റലിജന്‍സ് ബ്യൂറോയും കുരുതി കൊടുക്കുകയായിരുന്നുവത്രെ. ആര്‍എസ്എസിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായി രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ തുടരുന്ന ഭീകരവാദപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ  ഞെട്ടിക്കുന്ന  രഹസ്യങ്ങള്‍ കര്‍ക്കരെ വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവരാന്‍ പോകുന്നതിലുള്ള വിഭ്രാന്തി തന്നെ കാരണം. ഇന്ത്യയും മുസ്ലിം ഭീകരവാദികളുടെ താവളമായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാനും അതുവഴി കരിനിയമങ്ങള്‍ ചുട്ടെടുത്ത് മൌലികാവശ്യങ്ങള്‍ പോലും ഹനിക്കുന്ന  സാഹചര്യമുണ്ടാക്കാനും ആര്‍എസ്എസ് കാലങ്ങളായി നടത്തുന്ന ഗൂഢാലോചനയുടെ പരിണതിയായാണ് ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായ ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങളും വിധ്വംസക കൃത്യങ്ങളുമെന്ന് അഖണ്ഡനീയമായ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് കര്‍ക്കരെ അകാലത്തില്‍ മരിച്ചുവീഴുന്നത്.
കര്‍ക്കരെ സത്യസന്ധമായ കൃത്യനിര്‍വഹണത്തിലൂടെ പോരാടിയത് ആര്‍എസ്എസിനോട് മാത്രമായിരുന്നില്ല; കാവിഭീകരതയെ ഇക്കാലമത്രയും താലോലിച്ചു വളര്‍ത്തിയ രാജ്യത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥിതിയോടു തന്നെയാണ്, ഭീകരവിരുദ്ധ യുദ്ധത്തിലൂടെ കഴിഞ്ഞ പത്തുവര്‍ഷമായി ലോകത്താകമാനം കാലുഷ്യം വിതയ്ക്കുന്ന സയണിസ്റ് – നിയോകോണ്‍ കുല്‍സിത അജണ്ടകളോടു കൂടിയാണ്. ലശ്ക്കറെ ത്വയ്യിബയുടെയും ജയ്ഷെ മുഹമ്മദിന്റെയും സിമിയുടെയുമൊക്കെ മറവില്‍ ആര്‍എസ്എസ് ആണ് മഹാരാഷ്ട്രയിലെ നന്ദേഡിലും മലേഗാവിലും സ്ഫോടനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചത് എന്ന വെളിപ്പെടുത്തല്‍ നാഗ്പൂരിലെ ഹെഡ്ഗേവാര്‍ ഭവനിലിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ചില്ലറ അലോസരപ്പാടല്ല ഉണ്ടാക്കിയത്. മാലേഗാവ് സ്ഫോടനത്തിന്റെ സൂത്രധാരര്‍ കേണല്‍ എസ്പി പുരോഹിതും റിട്ട. മേജര്‍ ഉപാധ്യായയും പ്രജ്ഞാസിംഗും സംന്യാസി അമൃതാനന്ദും രാജ്യത്തുനടന്ന മറ്റു അര ഡസനോളം സ്ഫോടനങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന കര്‍ക്കരെയുടെ വെളിപ്പെടുത്തല്‍ ആര്‍എസ്എസിന്റെ ഭീകര അജണ്ട തുറന്നുകാട്ടാന്‍ പര്യാപ്തമായിരുന്നു.
എന്നാല്‍ ഹിന്ദുത്വക്കേല്‍ക്കുന്ന ഏത് പ്രഹരവും തടുക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥരായ ഇന്റലിജന്‍സ് ബ്യൂറോയും മഹാരാഷ്ട്ര പോലീസും ചേര്‍ന്ന് ഹേമന്ദ്കര്‍ക്കരെയുടെ കഥ കഴിച്ചു. അതിന്റെ വിശാംശങ്ങള്‍ Who Killed Karkare: the real face of terrorism in India എന്ന പുസ്തകത്തിലൂടെ മഹാരാഷ്ട്ര മുന്‍ ഐജി എംഎസ് മുഷ്രിഫ് അനാച്ഛാദനം ചെയ്യുകയുണ്ടായി. മുംബൈയില്‍ ഭീകരാക്രമണത്തിന് സാധ്യതയുണ്ടെന്നും മാരകായുധങ്ങളുമായി തീരത്ത് കപ്പലടുക്കുന്നുണ്ടെന്നും മുന്‍കൂട്ടി വിവരം ലഭിച്ചിട്ടും അത് ബന്ധപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് കൈമാറാതെ കര്‍ക്കരെയെ സിഎസ്ടിഎ, കാമ ഹോസ്പിറ്റല്‍ ഭാഗത്തേക്ക് ആനയിച്ച് നിഷ്ഠൂരം വെടിവച്ചിടുകയായിരുന്നു. ഗുണനിലവാരം കുറഞ്ഞ ബുള്ളറ്റ് പ്രൂഫ് വസ്ത്രം അദ്ദേഹത്തിന് നല്‍കിയത് മുതല്‍ കാമ ആശുപത്രിക്കു മുന്നില്‍ ചോരവാര്‍ന്നു മരിച്ചിട്ട് മുക്കാല്‍ മണിക്കൂറോളം പോലീസ് സേന തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല എന്നതു വരെയുള്ള യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ വലിയൊരു ഗൂഢാലോചനയുടെ ഭാഗമാണെന്ന് കോണ്‍ഗ്രസ് നേതാവ് ദിഗ്വിജയ് സിംഗ് തെളിവ് സഹിതം നിരത്തുമ്പോള്‍ സിംഗ് ‘ജിഹാദി ശക്തികളുടെ അനുയായി’ എന്നു പറഞ്ഞ് കൊഞ്ഞനം കുത്തുകയാണ് കാവിരാക്ഷസ•ാരിപ്പോള്‍.
കൊല്ലപ്പെടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഹിന്ദുത്വശക്തികളില്‍ നിന്ന് തന്റെ ജീവന് ഭീഷണിയുണ്ടെന്ന് കര്‍ക്കരെ തന്നെ ഫോണ്‍ചെയ്തു പറഞ്ഞുവെന്ന കാര്യം മുമ്പ് വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ കോണ്‍ഗ്രസുകാരടക്കം അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ആര്‍എസ്എസുകാരില്‍ നിന്ന് മാത്രമല്ല, കോണ്‍ഗ്രസുകാരില്‍ നിന്നു വരെ എതിര്‍പ്പ് നേരിടേണ്ടി വന്ന കാര്യമാണ് ഈ ജനുവരി നാലിന് ദല്‍ഹിയില്‍ പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ ദിഗ്വിജയസിംഗ് രാജ്യവാസികളുമായി പങ്കുവച്ചത്. കര്‍ക്കരെ അങ്ങനെ വിളിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് മഹാരാഷ്ട്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രി ആര്‍ ആര്‍ പാട്ടീല്‍ നിയമസഭയില്‍ പോലും പറഞ്ഞത് തന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചുവെന്ന് മുന്‍ മധ്യപ്രദേശ് മുഖ്യമന്ത്രി പരിഭവം നിരത്തുമ്പോള്‍ നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടത് ആര്‍എസ്എസിന്റെ (ദു)സ്വാധീനത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയാണ്.
ദിഗ്വിജയ് സിംഗിന് ഒറ്റയാനായി വേണം ഈ പോരാട്ടവുമായി മുന്നോട്ടുനീങ്ങാന്‍. കാരണം സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നു പോലും  മനസ്സറിഞ്ഞ പിന്തുണയോ സഹായമോ കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല. ബുറാഡി പ്ളീനറി സമ്മേളനത്തില്‍ ഹിന്ദുത്വ ശക്തികള്‍ക്കെതിരെ സിംഗ് ആഞ്ഞടിച്ചപ്പോള്‍ സോണിയമാഡം ‘ഭൂരിപക്ഷ ന്യൂനപക്ഷ വര്‍ഗീയത’ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ് ആരെയൊക്കെയോ പ്രീണിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. വര്‍ഗീയതയും തീവ്രവാദവും ആരുടെ ഭാഗത്തു നിന്നായാലും അപകടകരമാണ്. എന്നാല്‍ ഭൂരിപക്ഷ സമുദായത്തിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുള്ള വര്‍ഗീയത കൂടുതല്‍ അപകടകാരിയും ജനാധിപത്യ- മതേതര സംവിധാനത്തിന്റെ കടക്കുതന്നെ കത്തിവയ്ക്കുന്നതുമാണെന്ന് ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റു ഓര്‍മപ്പെടുത്തിയത് മാഡം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാവണമെന്നില്ല. ഭൂരിപക്ഷ, ന്യൂനപക്ഷ വര്‍ഗീയത സമാനമല്ല എന്ന വലിയ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആര്‍ക്കാണ് സോണിയാജിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനാവുക? രാം പുനിയാനി സൂചിപ്പിച്ചത് സോണിയ ഇരുവര്‍ഗീയതകളെയും സമീകരിക്കുമ്പോള്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് അതിന്റെ മതേതര ഗോപുരത്തില്‍ നിന്ന് താനേ നിലം പതിക്കുകയാണെന്നാണ്. (For Congress to equate majority and minority communalism is a big climb down from the secular foundations on which Nehru wanted this party to be based).
ദിഗ്വജയ സിംഗ് ഇനി പേടിക്കേണ്ടത് ഇന്ത്യന്‍ പൊതുബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ബ്രാഹ്ണാധിപത്യത്തിലുള്ള ഇവിടത്തെ മീഡിയെയാണ്. സവര്‍ണ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് ദിഗ്വിജയ് സിംഗിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളൊന്നും ലവലേശം രസിച്ചിട്ടില്ല. ഒരിക്കലും രസിക്കുകയുമില്ല. രാജ്ദീപ് സര്‍ദേശായി സിഎന്‍എന്‍ ഐബിഎന്‍ ചാനലില്‍ അദ്ദേഹത്തെ ഇന്റര്‍വ്യൂ നടത്തിയ ശേഷം എത്തിപ്പെട്ട നിഗമനമിതാണ്; ദിഗ്വിജയ് സിംഗ് പാക്കിസ്താനെ സഹായിക്കുകയാണെന്ന്. ‘രാഷ്ട്രീയ സഹാറ’ എഡിറ്റര്‍ അസീസ് ബര്‍ണിയുടെ ’26/11 ആര്‍എസ്എസ് കി ശിദ്യാന്ത്ര’ എന്ന പുസ്തകത്തിലെ നടുക്കുന്ന വസ്തുതകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി സര്‍ദേശായി അധിക്ഷേപിക്കുന്നത് ഉര്‍ദു മാധ്യമങ്ങളെയാണ്. ബര്‍ണിക്ക് ഊരുവിലക്ക് കല്‍പിക്കണമെന്ന് പോലും 2ജി സ്പെക്ട്രം ഫെയിം ബര്‍ക്കദത്തിന്റെ മറ്റൊരു പതിപ്പായ സര്‍ദേശായി വ്യംഗ്യേന ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. സത്യം ഉള്‍ക്കൊള്ളാനോ ഹിന്ദുത്വഭീകരതയുടെ കാപാലികത സമ്മതിക്കാനോ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും തയാറല്ലെന്ന് വ്യക്തം. ഈ വിഭാഗത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സ്ഫോടനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാനും നശീകരണങ്ങള്‍ വിതയ്ക്കാനും മുസ്ലിം യുവാക്കള്‍ക്കേ മനസ്സ് വരൂ. എന്നാല്‍ ബുറാഡിയില്‍ ദിഗ്വിജയ് സിംഗ് ഓര്‍മിപ്പിച്ച പച്ചപ്പരമാര്‍ത്ഥം ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ ഇവര്‍ അംഗീകരിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് തീര്‍ച്ച. സൈന്യമടക്കം ഭരണയന്ത്രത്തിന്റെ നിഖില മേഖലകളിലും ഹൈന്ദവ ഫാഷിസ്റുകള്‍ നുഴഞ്ഞു കയറിയിരിക്കുകയാണ്. നിരപരാധികളായ പൌര•ാരെ നിഷ്ഠൂരം കൊല്ലുന്ന സ്ഫോടന പരമ്പരകളില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്തുക്കള്‍ പലപ്പോഴും രാജ്യത്തെ ശത്രുക്കളില്‍ നിന്ന് രക്ഷിക്കാന്‍ പ്രതിരോധ വകുപ്പ് രാജ്യത്തിന്റെ ഖജനാവില്‍ നിന്ന് പണമെടുത്ത് വാങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. ഹൈദരാബാദിലെ മക്ക മസ്ജിദില്‍ സ്ഫോടനം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് ഉപയോഗിച്ച ആര്‍ഡിഎക്സും ടിഎന്‍ടിയും ചേര്‍ത്ത മിശ്രിതം സൈനികരാണ് സാധാരണ ഉപയോഗിക്കാറെന്ന് നാഷണല്‍ സെക്യൂരിറ്റി ഗാര്‍ഡ് കണ്ടെത്തിയതോടെ സംശയത്തിന്റെ മുന നേരേ നീണ്ടത് മാലേഗാവിലെ അക്രമങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച പട്ടാള ഉദ്യോഗസ്ഥനായ കേണല്‍ എസ്പി പുരോഹിതിലേക്കും റിട്ടയര്‍ മേജര്‍മാരിലേക്കുമാണ്. പക്ഷേ, ആ വഴിക്കുള്ള അന്വേഷണത്തിന് തുരങ്കം വയ്ക്കാന്‍ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് സര്‍ഗസിദ്ധമായ ശേഷിയുണ്ടെന്ന് നാം പലവട്ടം കണ്ടതാണ്.
ഹേമന്ദ് കര്‍ക്കരെയെ പോലുള്ള സത്യസന്ധനും പ്രാപ്തനുമായ ഒരു പോലീസ് മേധാവി ഭയപ്പെടേണ്ടത് പാക്കിസ്ഥാനില്‍ നിന്നുള്ള ഭീകരവാദികളില്‍ നിന്നോ മുജാഹിദീന്‍ ആക്ടിവിസ്റുകളില്‍ നിന്നോ അല്ല; പ്രത്യുത രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ അപ്പോസ്തല•ാരായ സംഘ്പരിവാറില്‍ നിന്നാണ് എന്ന ഭീകരസത്യത്തിന് കുറെ മാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.  കര്‍ക്കരെ വെടിയേറ്റു വീണ ഉടന്‍ ഭീകരവിരുദ്ധ സ്ക്വാഡിന്റെ തലവനായി നിയമിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബദ്ധശത്രുവും മൊസാദിന്റെ ഇന്ത്യയിലെ ഏജന്റായി അറിയപ്പെടുന്നയാളുമായ രാകേഷ്മാരിയയാണ്. മുംബൈയില്‍ മുസ്ലിംകള്‍ ക്രൂരമായ പോലീസ് പീഡനങ്ങള്‍ക്ക് ഇരയായത് ഈ മനുഷ്യന്റെ കാര്‍മികത്വത്തിലാണ്.
ഭീകരവിരുദ്ധ പോരാട്ടമെന്ന ഇസ്ലാമിക വിരുദ്ധ സയണിസ്റ് അജണ്ടയിലെ സജീവ പാര്‍ട്ണറാണ് ആര്‍എസ്എസ്. ഈ കൂട്ടുകെട്ടില്‍ മൊസാദും ഐഎസ്ഐയുമുണ്ട്. അമേരിക്കയില്‍ ഉല്‍പാദിപ്പിക്കുന്ന ആയുധങ്ങള്‍ വിറ്റഴിക്കാന്‍ ഏഷ്യ എന്നും യുദ്ധസമാനമായ സംഘര്‍ഷത്തിലും ഭീകരവാദ ഭീതിയിലും കഴിയേണ്ടതുണ്ട്. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലും പാക്കിസ്ഥാനിലും ചാവേറുകളെ പടച്ചുവിടുന്നതിലും ഘോരമായ നരഹത്യകള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നതിലും ഈ ഏജന്‍സികള്‍ക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. സംഝോതാ തീവണ്ടി സ്ഫോടനത്തിനു പിന്നില്‍ കാവി ഭീകരതയാണെന്നും ഇന്ത്യ- പാക് സൌഹൃദ ചര്‍ച്ചക്ക് തുരങ്കം വയ്ക്കാനാണ് ഇവര്‍ ലക്ഷ്യമിട്ടതെന്നും തെളിഞ്ഞുവരികയാണെന്ന് ആഭ്യന്തര മന്ത്രി പി ചിദംബരത്തിന് തുറന്നു പറയേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.
കാവി ഭീകരത, രാഹുല്‍ഗാന്ധി യുഎസ് നയതന്ത്ര പ്രതിനിധിയോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞതു പോലെ അല്‍ഖാഇയദയെക്കാള്‍ നാശകാരിയാണ്. കര്‍ക്കരെയെ കൊന്ന ദുശ്ശക്തികള്‍ ദ്വിഗ്വിജയ് സിംഗിന്റെ രക്തത്തിനു വേണ്ടിയും കത്തിയണക്കുന്നുണ്ടാവാം. ആര്‍എസ്എസിനെതിരായ ഈ പോരാട്ടത്തില്‍ രാജ്യത്തെ മുഴുവന്‍ മതേതര, ജനാധിപത്യ വിശ്വാസികളും അദ്ദേഹത്തിന് ശക്തി പകരേണ്ടതുണ്ട്. ഉത്തര്‍ പ്രദേശിലെ വര്‍ഗീയ വിരുദ്ധ മുന്നണിയുടെ (Anti communal Front) കണ്‍വീനര്‍ അമരേഷ് മിശ്ര ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്നതു പോലെ ഇന്ത്യയെ നശിപ്പിക്കാന്‍ പദ്ധതി ആവിഷ്കരിക്കുന്ന മൊസാദിനെയും ഇസ്രയേലിനെയും പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ ആര്‍എസ്എസ് എന്ന രാക്ഷസീയ ദുര്‍ഭൂതത്തെ നമുക്ക് ഉ•ൂലനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണനായ അമരേഷ് മിശ്രയുടെ ഈ ശപഥം നമുക്ക് ഏറ്റുചൊല്ലാം.

Yes I am a Brahmin yes I am Hindu a true
Sanatani Hindu.And yes Iam supporting Digvijay
Sing in his fight against the R.S.S. As an Indian,
Sanatani Hindu and a Brahmin I fimly believe that
R.S.S is bigger threat to India than all Pakistani
terrorists organisation put together. R.S.S is in
league with Mossad and Israel. Mossad is seeking
India’s destruction. We have the support of
millions of Sanatani Hindus who will crush the
demon called R.S.S. =

Categories: Against RSS

Co-conspirators saw RSS man as ISI mole

August 11, 2011 Leave a comment

Vishwa Mohan, TNN | Jan 9, 2011, 02.45AM IST The Times of India

RSS leader Indresh Kumar  may be under CBI scanner for his suspected role in “saffron” terror but he might have been seen as an apostate by the Abhinav Bharat crew with Lt Col Srikant Purohit, held for the Malegaon blast, seeing the Sangh man as an “ISI agent”.

In his confession in the Mecca Masjid case, Swami Aseemanand, who claims to know a lot about a number of bomb blasts allegedly carried out by Hindu extremists in 2006-08, has said Purohit saw Indresh as a renegade
who had crossed over to the other side.

Aseemanand has recalled that Purohit had “also” once told him that “Indreshji is an ISI agent” and he (Purohit) had documents with him about this – indicating that others might have earlier told the Swami about the RSS man’s Pakistan links. He, however, added, “…Col Purohit had never shown him those documents”. Purohit – who had worked with Military Intelligence for many years – is currently in jail.

Indresh had earlier attracted sharp criticism from Purohit and other radicals for his attempt to woo Muslims in Jammu & Kashmir. The RSS leader’s bid to flag off Muslims on yatras – a scheme that went largely unnoticed – had incensed some of the Abhinav Bharat members.

The Swami in his statement has also claimed that Sunil Joshi (the operational man who was allegedly killed by his own men) had told him that two Muslim boys along with him (Joshi) and others carried out the blast in Ajmer (in October 2007).

“When I asked Sunil Joshi as to how did he get Muslim boys, he told me that Indreshji had given it to him,” claimed Aseemanand in his confession, made before metropolitan magistrate Deepak Dabas here last month in connection with the Mecca Masjid blast case of the CBI.

The Swami, born as Naba Kumar Sarkar, while referring to these two Muslim boys said he warned Joshi that if he was caught then Indresh’s name would also be exposed. This was why Joshi had a threat on his life from Indresh.
Aseemanand claimed that he also told Joshi that by using Muslim boys he would end up being targetted by Islamic extremists too.

Categories: Against RSS